Tagi

, , , , , , , ,

Dobrze jest znać style poznawcze i strategie uczenia się dzieci. Ta wiedza ułatwi nam przekaz, a uczniom jej przyswajanie.

Przygotowując metody nauczania, warto uwzględnić preferowane przez uczniów indywidualne strategie uczenia się, rozumiane jako czynności ukierunkowane na osiągnięcie pożądanego celu i sposoby rozwiązywania zadań. Tego typu działania podejmowane są celowo, oraz świadomie, aby dzięki nim udoskonalić procesy takie jak: rozumienie, zapamiętywanie, utrwalanie czy przywoływanie z pamięci. Strategie jakie podejmują uczniowie, uzależnione są od rodzaju samego zadania, czasu trwania nauki, jak również warunków uczenia się. Natomiast wybór określonej strategii jest uzależniony od czynników takich jak:

  1.  Cechy indywidualne dziecka, jego lęki, czy stopień samodzielności,
  2. Nastawienia do przedmiotu nauczania,
  3. Poziomu motywacji i zdolności,
  4. Poziomu świadomości,
  5. Poziomu wykształcenia oraz doświadczenia,
  6. Stylu uczenia się.

Preferowany styl poznawczy rozumiany jako sposób, w jaki podchodzi się do zadań o charakterze poznawczym, to nic innego jak sposoby funkcjonowania w sferach takich jak:

  1. Spostrzeganie,
  2. Zapamiętywanie,
  3. Myślenie,
  4. Rozwiązywanie problemów i działanie.

Wymienione cechy stanowią drogę, jaką wybiera uczeń w dochodzeniu do swojego celu.  Istnieje ścisłe powiązanie między stylem poznawczym, a pozostałymi cechami ucznia; jego preferencjami, strategiami uczenia się, nabytym doświadczeniem. Mając to na uwadze, w sytuacji niepowodzeń szkolnych nauczyciel powinien z wielką ostrożnością ingerować w określony styl ucznia.

Uważa się, że osoby z dysleksją preferują styl holistyczny, konkretny, co jednak nie pozwala zapominać o preferencjach indywidualnych dziecka z którym pracujemy.

Style poznawcze możemy podzielić  ze względu na sposób przetwarzania informacji: refleksyjność i impulsywność; oraz na styl postrzegania: wzrokowy, słuchowy, kinestetyczny, dotykowy.

Wyznacznikiem określonej preferencji jest temperament dziecka.

Osoby refleksyjne charakteryzuje:

  1. Potrzeba większej ilości czasu na zastanowienie,
  2. Łatwiejsza koncentracja na zadaniu,
  3. Precyzyjność w wykonywaniu zadań,
  4. Wolniejsze tempo uczenia się,
  5. Mniejsza ilość popełnianych błędów.

Osoby o impulsywnym stylu uczenia się charakteryzują:

  1. Działania na zasadzie prób i błędów,
  2. Trudności z poprawnością wypowiedzi,
  3. Łatwiej się rozpraszają,
  4. Preferują zadania z dużą ilością bodźców,
  5. Dobrze wypadają w zadaniach na czas,
  6. Lubią działać.

Nauczyciel mając tę wiedzę, może świadomie sprzyjać nabywaniu przez dziecko wiadomości, dzięki podejmowaniu takich działań, które są bliskie uczniom z  określonymi stylami poznawczymi. I tak, działania wspierające

  1. styl wzrokowyto:
    1. Wizualne pomoce naukowe,
    2. Posługiwanie się barwnymi narzędziami do pisania,
    3. Eksponowanie plansz z wiadomościami do opanowania,
    4. Obrazowanie informacji do zapamiętania,
    5. Uczestnictwo w pokazach,
  2. Styl słuchowyto:
    1. Stosowanie pomocy audio,
    2. Umożliwienie udzielania ustnych wypowiedzi,
    3. Głośne powtarzanie informacji do zapamiętania,
    4. Czytanie tekstu z różna intonacją,
    5. Czytanie z podziałem na role,
    6. Prowadzenie dyskusji, debat,
  3. Styl kinestetycznyto:
    1. Demonstrowanie pojęć z wykorzystaniem gestów i ruchów,
    2. Odgrywanie scenek,
    3. Uczenie się poprzez zapisywanie informacji,
    4. Stosowanie gier i zabaw ruchowych,
    5. Umożliwienie manipulowania pomocami naukowymi,
    6. Uczenie się poprzez działanie.
  4. Styl dotykowyto:
    1. Pisanie metodą kalkowania,
    2. Wykorzystywanie tablic magnetycznych,
    3. Wykonywanie diagramów, rysowanie,
    4. Sporządzanie notatek,
    5. Tworzenie obrazów interaktywnych,

Aby móc zindywidualizować swoją pracę dydaktyczną, trzeba najpierw poznać tych, na rzecz  których pracujemy. Działanie to będzie rzutowało na osiągane przez nich wyniki, a tym samym da wszystkim uczniom równe szanse edukacyjne, a co się z tym wiąże, pozwala również podnieść skuteczność samego nauczyciela.

Tego typu indywidualizacja, to nie tyle dostosowywanie zadań i technik jako najłatwiejszych dla ucznia, co podejmowanie tychże działań z myślą indywidualnych korzyści, ze względu na potrzeby i możliwości percepcyjne.

W dobie szaleństwa IT, jest to metoda nauczania nie tylko bardziej korzystna ze względu na zróżnicowane potrzeby ucznia, ale i pozwalająca wykorzystywać nowe technologie bez skupiania się na nich samych. Wdrażanie TIK to tylko jedna z dróg dotarcia do dziecka, a nie sposób sam w sobie najlepszy dla wszystkich. Przykład: proszę sprawdzić stopień zapamiętania informacji przeczytanych z czytnika książek elektronicznych, porównując to z poziomem zapamiętania informacji przeczytanych z książki tradycyjnej. Zostało dowiedzione, że mniej o niemal 20% przyswajamy informacji dostarczonych drogą elektroniczną.

Warto o tym pamiętać, zanim zaczniemy pracować z dziećmi bazując na laptopach. Technologia informacyjno – komunikacyjna jest bowiem po to, aby wesprzeć metody pracy nauczyciela, a nie zastępować  tradycyjne formy przekazu.

 Zachęcam nauczycieli do takiego doboru metod pracy na lekcji, aby był on z korzyścią dla wszystkich uczniów. Tak, po prostu, by dać im wszystkim równe szanse w przyswajaniu wiedzy.

Reklamy