Tagi

, , , ,

Tytuł tego wpisu może wydawać się nieco przesadzonym, jednakże mimo to warto zastanowić się dłużej nad wpływem rozwoju psychicznego jak i motorycznego dziecka na jego nabywanie umiejętności posługiwania się mową. Jak później zostanie to przedstawione, wpływ ten jest bardzo duży, co tym samym powinno dać nam dorosłym do zrozumienia jak istotnym w życiu dziecka jest ruch.

Podział wad wymowy, występujących u dzieci, dokonany ze względu na kryteria objawowe to:

 nieprawidłowa wymowa,

 opóźniony rozwój mowy,

 jąkanie.

Zaburzenia w rozwoju mowy często jednak współwystępują z innymi zaburzeniami rozwoju dziecka, co później nie pozostaje bez wpływu na jego szkolną karierę. Mając pod opieką ucznia, u którego rozwój mowy przebiega nieprawidłowo należałoby ustalić, czy ów defekt mowy jest zjawiskiem izolowanym, czy też może współwystępuje z innymi zaburzeniami w rozwoju.

Do zaburzeń rozwoju najczęściej uważanych za współwystępujące z zaburzeniami mowy dziecka należą:

 zaburzenia emocjonalno – uczuciowe,

 ogólne opóźnienie rozwoju umysłowego,

 zaburzenia funkcji słuchowych,

 zaburzenia sprawności motorycznej,

 zaburzenia procesu lateralizacji.

Zaburzenia emocjonalno – uczuciowe a zaburzenia mowy. Zaburzenia rozwoju emocjonalno – społecznego mogą polegać na opóźnieniu dojrzewania uczuciowego i społecznego oraz na zaburzeniach sfery emocjonalnej i przystosowania społecznego. Wielu specjalistów podkreśla wpływ urazów oraz napięć emocjonalnych na pojawienie się u dzieci jąkania, bądź opóźnień w rozwoju mowy. Pomiędzy zaburzeniami rozwoju mowy a zaburzeniami uczuciowymi mogą występować różnego rodzaju typy relacji, a mianowicie: – zaburzenia mowy i zaburzenia uczuciowe mogą mieć wspólną genezę i stanowić równoczesne następstwo działania tych samych czynników patogennych; – zaburzenia mowy mogą być wyrazem zaburzeń uczuciowych i stanowić jedynie pośredni skutek działania czynników patogennych zakłócających życie emocjonalne dziecka; – (…) zaburzenia mowy mogą być pierwotne w stosunku do zaburzeń uczuciowych i stanowić ich bezpośrednią przyczynę. Możemy wyróżnić trzy zasadnicze sytuacje szkodliwie wpływające na życie uczuciowe dziecka a tym samym rozwój mowy:

a. wychowywanie się w zakładach opiekuńczych,

b. odrzucenie uczuciowe przez matkę,

c. niski poziom kulturalny środowiska rodzinnego bez pozytywnych wpływów wychowawczych i stymulujących rozwój mowy.

Jeśli zaburzenia mowy stanowią wyraz zaburzeń uczuciowych, uznać można że stanowią zjawisko wtórne, gdyż a. mogą być jedynie efektem zaniedbań sfery uczuciowej. Tego rodzaju problemy mają dzieci wychowujące się w środowisku będącym źródłem wielu napięć emocjonalnych i konfliktów. Zaburzenia mowy stanowią pierwotne źródło zaburzeń uczuciowych wówczas, gdy dziecko ma trudności w kontaktach z otoczeniem a jego defekt wywołuje niewłaściwe reakcje ze strony dorosłych bądź rówieśników.

Z tego jednoznacznie wynika, jak ważne jest wsparcie i zrozumienie ze strony dorosłych, środowiska w którym wzrasta dziecko, aby rozwój mowy postępował i był źródłem sukcesów. W kolejnym wpisie zostaną omówione kolejne z wymienionych  zaburzeń w rozwoju współwystępujących z zaburzeniami mowy.

Reklamy